@@@@@
I just wish that those kids Hindi pa nakasakay sa eroplanong iyon.
Sa kaliwa, sa kurso. 350. Lampas.
Nag-iisa silang lahat. Wala silang.
Ano ang kakainin ng sanggol?
Kumusta sila?
-
Para kang Inang Kalikasan may iba pang plano sa isip para sa mga batang iyon,
at hindi niya gusto ang mga ito na umalis sa lugar na iyon.
Ang mga batang iyon mga anak ng Colombia.
Lesly!
Kumusta at magandang umaga sa inyong lahat na ngayon lang nakikinig
sa aming broadcast ngayon.
Nagpapasalamat kami sa iyong paglalaan ng oras wala sa iyong araw para makinig.
Narito ang nangungunang kuwento para sa araw na ito.
Atensyon. Ito ay 12:28 p.m.
Isang sasakyang panghimpapawid na lumilipad ang rutang Araracuara-San José del Guaviare
ay nawala.
Ito ay isang C206 na sasakyang panghimpapawid.
May dala ang eroplano kabuuang pitong pasahero,
apat sa mga pasaherong menor de edad.
At ang kuwentong ito Lalong nagiging trahedya.
Onboard, mayroong apat na anak na katutubo at ang kanilang ina,
na naglalakbay Upang makilala ang kanilang ama sa Bogotá.
Ang huling iniulat na lokasyon ng sasakyang panghimpapawid malalim sa gubat ng Amazon,
sa liblib na lugar na mahirap i-access.
Nakatira kami kay Manuel Ranoque.
Siya ang ama ng mga bata, at nagsalita siya tungkol sa kanyang nawawalang pamilya.
Pangalan ng babae ay si Magdalena Mucutuy Valencia.
Ang 13 taong gulang na batang babae, Lesly Jacobombaire Mucutuy.
Ang isa pang bata ay
isang siyam na taong gulang na batang babae, Soleiny Ranoque Mucutuy.
Isang apat na taong gulang na batang lalaki, Tien Noriel Ranoque Mucutuy.
At isang 11-buwang gulang na batang babae.
Ang ating mga ninuno ay mga nomad, alam mo ba?
Naglalakad sila sa paglalakad, mula sa isang lugar hanggang sa susunod,
pagtitipon ng prutas upang kainin.
Noong una kong natutunan… na bumagsak ang eroplano,
Naisip ko, "Patay na ang mga bata."
Natamaan ako ng husto dahil doon sila lagi nakaupo.
Tingnan ang mga guhit doon? Uupo sana sila sa sulok na iyon sa mga mesang iyon.
At pagkatapos ay parang walang laman. Diyos ko.
Naramdaman ko na parang sarili kong mga anak ay biglang namatay.
Diyos ko.
Naisip ko ang bunso.
Hmm.
I mean,
sabi ko sa sarili ko, "Kapag ikaw ay nasa isang plane crash,
walang oras para mag-panic."
Mga ahensya ng tulong pinaigting ang paghahanap ng eroplano
nawala noong Linggo.
Nakatanggap kami ng mga ulat Iyon ay isang pangkat ng mga piling sundalo
ipapakalat kaagad sa lugar,
sa lokasyon ng signal na ipinadala ng beacon ng sasakyang panghimpapawid.
Tinawag ako ng heneral ko at binigyan ako ng utos na sumali sa paghahanap.
Bawat magagamit na utos ay agad na ipinakalat.
Bumaba ang eroplano dito, sa lugar ng Arara.
Hahanapin namin ang buong hilagang sektor, ayon sa utos.
Sa isang hindi pa nagagawang pagsisikap sa pagliligtas,
mga espesyal na pwersa ng bansa ini-deploy
sa paghahanap ng nawawalang eroplano.
Papunta sila sa isang teritoryo
kung saan ang mga dating dissidente ng FARC kasalukuyang naninirahan.
Ang lugar ng gubat na hinanap namin ay… napakalaking.
Ang buong lugar ay hindi magiliw.
Napakasikip ng gubat.
Ako at ang aking mga tauhan, nagkatitigan lang kami.
Parang naghahanap isang karayom ​​sa isang dayami.
Nakarating kami, at pagkatapos
itinakda namin ang aming unang gawain para hanapin ang eroplano.
Pwede naman na nakaligtas sila sa pagbagsak.
Ngunit sa paglipas ng ilang araw, ang ilan sa kanila maaaring namatay pagkatapos ng pag-crash,
at iyon ay makaakit ng mga ligaw na hayop.
Malinaw, pagkatapos ng pag-crash, ang daming oras na lumipas,
mas maliit ang posibilidad na naging tayo para hanapin silang buhay.
Iyak ako ng iyak nung narinig ko yung balita tungkol sa kapatid ko at sa mga anak niya.
Well, para silang mga anak ko.
Ang aking anak na lalaki ay palaging may napakagandang oras nakikipaglaro kay Soleiny.
Ginawa niya ang lahat kay Soleiny.
Siya ay palaging napakasaya.
Parang hindi niya alam anong kalungkutan noon.
Tien Noriel, ang batang iyon was just so... alam mo, tanga.
At siya ay sobrang mapagmahal.
Si Lesly, mahilig siyang mag-selfie,
at minahal niya upang makinig sa musika sa lahat ng oras.
Si Cristin, sanggol pa lang siya.
Napaka inosente, alam mo ba?
Dito, para sa lupa.
Ilagay ang isang ito para sa lupa, at ang isa ay para sa takip.
Nainform kami na ang sasakyang panghimpapawid
nagbibigay ng emergency signal habang pababa ito,
ngunit sa kasamaang palad ang eksaktong lokasyon kung saan ito bumagsak
hindi matukoy.
Nagsimula kaming mag-canvas bawat kuwadrante nang lubusan,
paglalakbay sa pare-parehong mga pattern.
Ang mga quadrant ay nahahati bawat ilang kilometro,
mula hilaga hanggang timog.
Mayroong dalawang bagay
na, sa bawat sandali, kinailangan naming bantayan.
Ang eroplano at ang kalaban.
Ang lugar na ito ay kilala sa pagkakaroon isang malakas na presensya ng FARC dissidents,
isang pangkat ng mga mandirigmang gerilya, terorista,
na sinasabi ng mga awtoridad na pinondohan sa pamamagitan ng operasyon ng drug trafficking.
Nais naming makita mo ang kanilang mga pagsisikap, ngunit hindi namin maipakita sa iyo ang kanilang mga mukha.
Kaya bakit eksakto kailangan pa ba tayong magbulungan dito?
Para hindi ma-detect ng kalaban.
Nakatanggap kami ng impormasyon na mayroong isang grupo ng mga katutubong komunidad
na naghahanap din ng sasakyang panghimpapawid.
Ngunit may mga alalahanin tungkol sa intersection
ng dalawang pangkat sa paghahanap na ito.
Mga tensyon sa pagitan ng militar at ang mga katutubong pamayanan
ay napakataas, dahil sa isang kasaysayan ng mga paghaharap.
Narinig ko yun isa sa mga leader namin ay isang pasahero sa eroplano.
Kami ay mula sa parehong angkan,
ang grupong etniko, Huitoto.
Isa iyon sa mga pangunahing dahilan
Sumali ako sa paghahanap para tumulong sa paghahanap ng eroplano.
Pero may isa pang dahilan na... hinahanap ko.
Parang gusto ko, alam mo, tumakas sa ilang problema sa asawa ko.
Naghiwalay kami.
Gusto kong umalis bilang paraan
tumakas sa sitwasyong kinalalagyan ko.
Isang linggo na ang nakalipas mula noong bumagsak,
at hanggang ngayon, mayroon pa Walang palatandaan ng eroplano.
Sabi ng mga eksperto, anumang pinsala maaaring nakaligtas ang mga nakaligtas
Halos tiyak na mahahawa ngayon.
Nababawasan ang pagkakataong mabuhay bawat araw at anumang pag-asa ng...
Upang makatulong sa paghahanap,
Sumali ako sa isang maliit na grupo ng rescue kasama ang kanilang ama, si Manuel Ranoque.
Hindi ito sisindi.
Sobrang basa lang.
Minsan, noong bata ka pa, baka dalhin ka ng iyong ama sa pangangaso,
o dadalhin ka niyang mangingisda,
para matutunan mo ang lahat tungkol sa gubat,
kung paano ito i-navigate.
Ang araw ang ating gabay sa kagubatan.
Ito ay isang paraan ng pamumuhay para sa ating kultura. Ang ating pinagmulan, ang ating mga ugat.
Ito ay isang paraan ng pamumuhay na labis na hinahamak ng puting mundo.
Kung may namatay na pasahero,
ang mga buwitre ay umiikot sa ibabaw ng eroplano.
Ginagawa namin ang aming makakaya, paglalapat ng mga kasanayang natutunan natin.
Ang unang linggo ng paghahanap, wala kaming nakita.
Wala naman. Sa simula, labis kaming nag-alala.
Isang araw, isang tao mula sa civil aviation
ibinigay sa amin ang huling kilalang coordinate ng eroplano.
Ngunit ang mga coordinate na ibinigay nila sa amin hindi umiral.
Ito ay 500 metro mula sa pampang ng Ilog Apaporis.
Kaya naisip namin ang landas baka sumakay na ang eroplano...
at nagpatuloy.
Sabi ko sa kanila, "Okay guys, let's go."
Naglakad kami at naglakad, walang tigil, buong araw.
Sa isang punto, isang batang lalaki na nagngangalang Alejandro…
Alejandro.
Ang batang ito ay 14 taong gulang lamang.
Hindi pa siya umalis sa gubat. Hindi pa siya nakakita ng sibilisasyon.
Sabi niya, "May asul na bahay sa malapit na palumpong."
Syempre, sobrang excited ako. Napatalon ako sa tuwa.
Nahanap namin ang eroplano.
Pero wala isang solong buhay na tao sa loob.
Kaya sinabi namin kay Manuel na ang lahat ng kanyang mga anak ay namatay.
Sa totoo lang, hindi siya nag-react. Natahimik siya.
That day, command tells me
natagpuan ang eroplano ng ilang mga katutubo.
At ang una kong gawain noon ay ang
tukuyin kung gaano karaming mga katawan ay nasa eroplano.
Nakakita kami ng ilang sapatos na pang-tennis, mas maliit ang sukat.
Nakita namin ang mahabang buhok,
at nakilala namin walang buhay na katawan ng isang babae.
Upang maging tapat, kapatid kong si Magdalena
ay mas parang isang ina sa akin.
sasabihin ko sa kanya, ang pinakamahusay na paraan upang ilagay ito ay,
"Sa iyo, nararamdaman ko Ako ay ganap na protektado."
Sobrang close kami. Marami tayong pag-uusapan, palaging may magandang oras na magkasama.
Wish ko talaga hindi pa siya nakasakay sa eroplanong iyon.
Sa isang banda, kami ay nalulungkot,
pero naging masaya din kami dahil ang misyon namin ay hanapin ang eroplano.
Kaya sabi namin, "Uwi na tayo." alam mo?
Gayunpaman, ang aming partner na si Néstor Andoque sabi sa akin,
"Henry, alam mo kapag bumaba ang eroplano,
lumilipad ang mga maleta," sabi niya.
"May nakita akong maleta malapit sa eroplano,
at parang may tao hinalungkat ito."
Sabi ko, "Ano?"
Dahil ang eroplano ay nasa isang patayong posisyon pagdating namin sa crash site,
hindi kami nito pinayagan upang makita kung gaano karaming mga katawan ang nasa eroplano.
Legionnaire, Legionnaire hanggang Popeye.
Nandito na ako kuya. Sige na.
Tapos, bigla na lang, ang aking sarhento ay nagre-relay sa akin,
"Captain, may nakita akong bote ng baby."
Isang bote sa gubat? Hindi kapani-paniwala. nabigla ako.
Pagkatapos noon, may nakita kaming ligaw na prutas.
Passion fruit.
May mga marka ito ng kagat ng tao.
Habang nagpatuloy kami, nakahanap kami ng kanlungan.
Nagpatuloy kami sa paghahanap sa eroplano upang mahanap ang iba pang mga katawan.
Kinumpirma namin na mayroon dalawa pang may sapat na gulang na katawan.
Ngunit hindi namin matukoy anumang mas maliliit na katawan.
"Wala sa eroplano ang mga bata."
Paano ito posible?
"Wala dito ang mga bata!"
Maaaring buhay pa ang mga bata.
Noon ko nalaman sila ay buhay.
“Diyos ko. Ngunit sino ang maghahanap sa kanila?"
"At saan?"
Parang puso ko ay nahulog sa aking dibdib.
"Ano ang kakainin ng mga batang ito?"
"Ano ang kakainin ng sanggol?"
"Okay lang ba sila?"
Ang apat na bata nawala nang higit sa dalawang linggo.
Ang pagtatantya ng mga mapagkukunan ng hukbo na, hanggang sa puntong ito,
maaaring naglakad ang mga bata mga 100 kilometro
mula sa lokasyon ng pagbagsak ng eroplano,
pagbibigay ng mga puwersang tagapagligtas ng militar isang perimeter ng paghahanap
higit sa tatlong beses ang lugar ng Bogotá.
Sa ilang sandali, kakausapin natin...
Tinanong ako ng pamilya,
"Heneral, saang punto may balak ka bang itigil ang paghahanap?"
"Hanggang kailan ka maghahanap? alam mo ba?"
sabi ko sa kanila,
"Hanggang sa mahanap natin silang lahat."
Bagong ebidensya ng pag-asa
na maaaring buhay ang apat na bata pagkatapos ng maliit na eroplano...
Ang operasyon upang mahanap ang mga nawawalang bata ay tinaguriang "Operation Hope."
Buhay ang mga bata sa labas. Kailangan nating kumilos nang mabilis.
Lamang, uh, uh, ilang oras ang nakalipas, sabi ng Colombian Military
na sinuportahan nila ang patuloy na misyon
na may 50 dagdag na commandos para tumulong sa pagsubaybay sa mga bata.
Ang mga kondisyon ng field ay magaspang.
Umuulan humigit-kumulang 16 na oras sa isang araw.
Kami ay magdadala yung apat na bata pabalik.
Dahil ang pinakamalapit na bagay sa paglikha ng buhay ay pagliligtas nito.
Dapat nating gamitin ang lahat ng posibleng taktika. Sige, mag-ingay tayo.
Lesly! Lesly!
Sumisigaw mga pangalan ng mga bata.
Lesly! Lesly! Lesly!
Dala nila kasama nila Wilson,
isang karanasan military search-and-rescue dog.
Isang Belgian Malinois na aso iyon ay isang taon at kalahating gulang
at may malawak na karanasan sa paghahanap at pagliligtas sa mga tao.
...habang ang audio ng lola ng mga bata
ay inuulit nang paulit-ulit.
Mga anak, pakiusap, Kung naririnig mo ito, manatili sa kinaroroonan mo.
Mangyaring manatili.
Kung maririnig mo ang anunsyo na ito, manatili kung nasaan ka.
Mga anak, pakiusap, Kung naririnig mo ito, manatili sa kinaroroonan mo.
Mangyaring manatili.
Kung maririnig mo ang anunsyo na ito, manatili kung nasaan ka.
Sa ibang lugar,
dalawang miyembro ng militar ikonekta ang kanilang mga cell phone sa isang megaphone
para i-play ang mensahe ng lola at tumulong sa paggabay sa mga bata.
Isang daang unit
madiskarteng inilagay sa loob ng bawat kuwadrante,
upang mapakinabangan ang kanilang pagiging epektibo.
Habang ang bansa nagpipigil ng hininga,
pagdarasal para sa buhay sa apat na maliliit na bata.
Mga pamilyang Colombian sa buong bansa ay nakadikit sa mga TV,
nanonood ng balita, sa mga restawran, sa mga lansangan.
Maraming panganib. Mga ahas, gagamba. Hindi ko akalain na magtatagal pa sila.
Hindi ko akalain na mabubuhay sila.
Ang aming mga anak ay ang lahat sa amin.
Ibibigay natin ang ating buhay para sa kanila.
Ang makapangyarihang mga searchlight na ito naka-install sa mga madiskarteng punto
ay nilayon na gabayan ang apat nawawala ang mga katutubong bata sa kaligtasan.
Naghagis kami ng higit sa sampung libong flyer,
sa Huitoto ngunit gayundin sa Espanyol.
At sinabi nila, "Manatiling malapit sa tubig. Huwag kang gagalaw."
Itong Colombian Air Force na eroplano
nagpapatakbo na tila hindi natukoy, parang multo.
Sinusubaybayan at ginagabayan nito ang militar
sa pinakamasalimuot na operasyon sa bansa.
Ito ang crew ng phantom Air Force plane.
Idinagdag ang mga ito bilang mga pampalakas sa paghahanap para sa mga bata.
Naglunsad sila ng mga flare sa ibabaw ng gubat
upang ipaliwanag ang isang landas para masundan ng mga bata,
upang mas madaling mahanap ang mga ito.
Lesly! Lesly!
Ang ingay, ang mga ilaw, maaaring makaakit din ng mga pagbabanta.
Ang aming paghahanap ay maaaring makaakit ng mga terorista, na maaaring pumatay ng ilan sa ating mga tauhan.
Sa tingin ko, alam mo, ang hukbo, malamang iniisip nila
na sila ay… naghahanda upang pumunta sa digmaan o isang bagay.
Ngunit hindi nila inihanda ang kanilang sarili para sa misyong ito. Hindi sila handa.
Lesly! Lesly!
Lesly!
Ayaw ng pangkat ng Katutubo upang maghanap kasama ang mga pwersa ng gobyerno.
Maghahanap daw sila ng mag-isa.
Lesly!
Kaya sa simula pa lang,
bawat utos kailangang maging maingat.
Kailangan naming maging ligtas.
Ang apoy na ito ay malapit nang mamatay.
Iisipin natin, "Paano kung Nagpasya silang atakihin tayo balang araw?"
Iyan ang para sa.
Ang mga katutubo ay mabubuting tao.
Gayunpaman, may mga kriminal at mamamatay-tao na pumapasok sa mga Katutubo.
Ako mismo, Hindi ako fan ng anumang armadong grupo.
Hindi pagkatapos ng lahat nangyari yan sa rehiyon natin.
Ilang taon na ang nakalipas, dinukot ng hukbo ang isang binata. Ginawa nila.
Nagkaroon ng maraming kaso ng mga patayan at kalupitan
na nangyari sa panahon ng armadong labanan.
Mula sa sandaling iyon ang lalaking Kanluranin dumating at tumuntong sa aming teritoryo,
tayo ay pinatay, at ang ating kultura ay nawasak.
naalala ko
isang araw, umuulan ng malakas...
…at biglang, may narinig akong sundalo.
Sabi niya, "Huwag kang gagalaw baka barilin ko!"
Syempre, nakaposisyon na siya para barilin tayo, alam mo,
iniisip na tayo ay mga pwersang gerilya.
Muntik na akong umiyak.
At sa sandaling iyon, naisip ko, "Bakit ako pumunta dito?"
Nagsimula akong magduda tungkol sa aking kakayahan bilang isang pinuno.
Sa aking komunidad, nagsimula akong kumuha isang tungkulin sa pamumuno noong 1993.
Mataas ang inaasahan ko nung nagsimula ako syempre.
Pero ang totoo, nakatira kami sa isang lugar na laging hindi pinapansin.
Tayo'y napabayaan, at iyon ang dahilan kung bakit ang mga dissidente sa ating komunidad
nagawang mabawi ang kapangyarihan, alam mo ba?
Sa mga grupong tulad nito, kailangan mong gawin kung ano mismo ang sinasabi nila.
Bilang isang magulang, ang iyong pangunahing priyoridad ay ang magtrabaho at ibigay ang iyong makakaya para sa iyong pamilya.
One time, nasali ako sa ilang ilegal na gawain.
Sa isang punto, nagpalipas ako ng ilang oras nagtatrabaho sa mga laboratoryo, nagpoproseso ng coca.
Habang tumatagal,
at mahuli ka sa pag-inom at katiwalian,
mahuli ka sa isang pababang spiral.
Sa kalaunan, ito ay nagiging mahirap para pagkatiwalaan ka ng mga tao.
At inaamin ko, Nasa akin ang mga pagkakamaling iyon, alam mo ba?
Una sa lahat, Hindi ako magsisinungaling sayo,
Nababaliw na talaga ako, dahil ito ay medyo tulad ng isang... gat punch.
Pero malaki ang tiwala ko na sa lalong madaling panahon makakasama ko ang aking mga anak,
kasama ang aking pamilya, na siyang pinakamahalagang bagay.
Pakiramdam ko ay napaka-confident at motivated ako.
Alam kong mahahanap natin sila sa lalong madaling panahon.
Sa araw na iyon ay isa sa... ang pinakamahirap.
Tatlong katawan kasi ang hinila namin sa labas ng plane crash...
at ang aming aso, si Wilson, nawala sa gubat.
Kaninang umaga, mga pwersang militar
ini-airlift ang tatlong katawan mula sa crash site sa labas ng gubat,
gamit itong Black Hawk helicopter.
Pagkatapos noon, inilipat sila sa San José del Guaviare.
- Mahal na Panginoon... - Mahal na Panginoon...
- …na may kapangyarihan sa lahat... - …na may kapangyarihan sa lahat...
-…sa lupa at sa langit. -…sa lupa at sa langit.
- Hayaan natin… - Hayaan natin…
-…sa araw na ito… -…sa araw na ito…
- …hanapin… - …hanapin…
…ang aming mga anak.
Isipin mo na lang ang mga batang ito.
Nararanasan nila ang nakakatakot na aksidenteng ito,
at pagkatapos ay kailangan nilang makita patay na ang kanilang ina.
Aking mga anak na babae ay ang pinakamahalagang bagay sa akin.
Alam mo, bilang isang magulang, Nakaramdam ako ng parang walang magawa.
Nakakaiyak talaga.
Oo, wala akong magawa noong araw na iyon.
Sabi ko, "Naubos na tayo."
“Nag-deploy na kami ang pinakamahusay na maiaalok ng ating bansa,
ngunit hindi nila matatagpuan ang aming apat na anak."
Naramdaman kong meron ilang uri ng…
superior, masamang puwersang pumipigil...
ang aming pinaka-advanced mga pagsisikap sa paghahanap at pagsagip
para mahanap yung apat na bata.
heneral, sinusubukan ng buong bansa,
o sa halip, naghihintay para mahanap ang apat na bata,
ngunit ito ay 20 araw mula noong aksidente.
Naisip mo na ba ang posibilidad na baka patay na sila?
Nakita mo na ba yan sa PMO? Mga iniisip tungkol diyan?
Sa totoo lang, mahirap sabihin.
Ang lahat ay nakasalalay sa mga kondisyon na naiwan ang apat na bata.
Hindi namin narinig isang sanggol na umiiyak, halimbawa.
Natural, aasahan mo na iiyak ang isang 11-buwang gulang
o isang batang lalaki ang tatawag, ngunit wala kaming narinig na anuman tungkol doon.
Ilang minuto ang nakalipas,
ilang mga katutubong kinatawan dumating dito.
Lahat sila ay nagkukumpulan sa likod ko, dito, sa loob ng pinag-isang command post.
Kinailangan naming baguhin ang aming diskarte.
Ito ay bubuuin ng limang koponan mula sa isang katutubong komunidad,
at ang aming diskarte magiging masinsinan at tumpak.
Lahat ng apat na bata nahanap at nailigtas.
Magandang umaga. Ito ay 6:01 am. Ang ulat ng militar...
Narinig ko sa balita, sa social media,
na nagkaroon ng pagbagsak ng eroplano.
...panatilihin ang kanilang mga puso at mata sa kanilang misyon na hanapin sila.
Sila pa rin...
Sabi ko, "Hindi, hayaan ang mga tao kung sino ang mga kwalipikado ay bahala na."
"This is none of my business."
Mm.
At pagkatapos, iyon ay kapag sinabi nila, "Nicolás, dapat kang pumunta."
"Mayroon kang malalim na kaalaman sa gubat. Dapat pumunta ka."
Doon ako ipinanganak. Doon ako lumaki... sa gubat.
Ito ang aking tahanan.
gusto ko ito. Gusto ko doon.
Pero matagal akong nagtagal malayo sa kapaligirang iyon.
Hindi bababa sa 40 miyembro ng Indigenous Guard
dumating na sa San José del Guaviare
para sumama sa paghahanap sa apat na bata na nawawala pagkatapos ng pag-crash ng eroplano.
- Sino tayo? - Kami ang bantay!
- Gaano katagal? - Para sa lahat ng oras!
Dumating sila mula sa Puerto Leguízamo,
mula sa Caquetá at Cauca.
Ngayon ang rescue team sinalihan ng 85 katutubo
na may espesyal na koneksyon sa gubat.
- Gaano katagal? - Para sa lahat ng oras!
Ang una kong ginawa Sinubukan kong maghanap ng pamilyar na mukha.
At pagkatapos ay natagpuan ko ang isa. Eliécer.
Nakita namin ang balita tungkol sa mga bata sa telebisyon.
Tungkol sa aksidente, tungkol sa paghahanap, lahat ng ito.
Hindi namin ito masyadong pinansin
kasi parang parang negosyo ng gobyerno.
At hinding-hindi nila tayo itinuturing, alam mo ba?
Lagi nila kaming pinapansin at maliitin ang ating kaalaman.
Kaya, siyempre, hindi namin gustong magtrabaho kasama ang militar.
Hanggang sa narinig namin sa balita
na may nawawalang mga bata pagkatapos ng pagbagsak.
At naisip ko, marahil ang ama ng mga batang iyon
ay pinagdadaanan ang sakit na pinagdaanan ko.
At sinabi ko sa asawa ko... Noong gabing iyon, sinabi ko sa kanya "Gusto kong pumunta."
Ito ang unang pagkakataon na pwersang militar at grupong Katutubo
nagsama-sama sa isang opisyal na pinagsamang negosyo.
Marami sa mga Katutubong boluntaryong ito nag-iingat sa militar
pagkatapos ng mahigit 50 taon ng panloob na armadong tunggalian.
21 araw na ang nakalipas mula nang bumagsak ang eroplano.
Hindi mabubuhay ang katawan ng tao higit sa tatlong linggong walang pagkain.
Ang window ng oras para mahanap ang apat na nawawalang bata
ay mabilis na lumiliit.
Nang dumating ang mga reinforcement, bati ko sa kanila.
"Hello, ako si Henry Guerrero, mula sa Araracuara."
Doon ko nakilala ang mga Putumayo guys, Eliécer at Nicolás.
Kailangan nating tingnan ang kanilang landas, ang landas na tinahak ng mga bata mula sa eroplano.
Kailangan nating tingnan kung umakyat sila o sa gitna.
Kung umakyat sila sa gitna...
Tingnan mo, may mga daanan sa buong lugar. Ngunit mayroong isang sentral na landas.
Walisan natin ang buong lugar na ito.
Umakyat ka muna, at liko tayo.
Alam nating lahat na magkakaroon napakalakas, madilim na pwersa
nagtatrabaho laban sa amin, alam mo ba?
Well, guys,
gaya ng naririnig natin sa background,
mula sa itaas, ang mga helicopter ay nagpapadala ng mga mensahe sa mga bata.
Ngunit ang buong lugar na ito ay napaka… napakakomplikado.
Ito ay hindi isang madaling teritoryo sa lahat. Napaka-challenging.
Mararamdaman mo ang pressure.
May mga pagkakataong dumarating kami sa mga lugar ng gubat na itinuturing na sagrado,
at doon na nagsimulang umulan at sa kulog.
I mean, tingnan mo, pagdating ko
sa pasukan sa teritoryo,
natakot ako.
Natakot ako sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Inang Kalikasan.
Bawat teritoryo may mga tagapag-alaga nito.
May mga nilalang na nagbabantay dito.
sasabihin ko sa mga bata na mayroong duendes.
May mga hayop na maaaring maging tao,
at maaagaw nila tayo.
Takot na takot ako.
Ang isang duende ay isang espiritu.
Nararamdaman mo itong naglalakad, hinahawakan ka,
ngunit hindi mo ito makikita dahil ito ay isang espiritu.
Ang trabaho ko ay lumaban sa duwende.
Dahil ang duende ay may mga bata.
Syempre, natakot ako.
Ang aming pinuno na si Don Rubio ang ating matanda,
at siya ang namamahala sa aming grupo, ng aming paghahanap para sa mga bata,
bilang espirituwal na elder.
Lahat ng hinihiling ko ay para maibalik ang mga bata.
Pabayaan ang mga naghahanap.
Ang isyu ay sa pagitan mo at ako, kaya bumalik ka.
Nagsimula na kaming gumawa ng ritwal sa gubat.
Ang puting tao ay naniniwala na ang isang ritwal ay magsagawa ng isang seremonya, na may sayaw.
Iyon ang iniimagine niya.
Pero nakaupo ito at ngumunguya ng coca.
Ang mambe na nginunguya namin ay ginawa mula sa dahon ng coca.
Para sa amin, tabako at coca mate ay napakasagrado.
Hinahalo ko ang chuponbil, na tabako, na may mambe,
para mapatahimik ko ang isip ko...
at isara ang aking mga tenga.
Kumokonekta sa kalikasan sa ating paligid,
na gumagalaw para sa akin, nabubuhay sa karanasang iyon.
Kailangan nating gawin ang ating makakaya hindi upang putulin sa masyadong maraming mga ugat
o makasira ng napakaraming puno
dahil hindi atin ang kagubatan na ito.
Ang mga katutubo sanay na sa mga supernatural na bagay na ito
nangyayari sa gubat,
kasama ang kanilang mga ritwal at ang mga uri ng mga bagay.
Ngunit ang mga utos doon lahat sila ay nagsasanay Katoliko.
At naniniwala kami na mayroon
isang Diyos.
At nagkatinginan kaming lahat sa mukha,
tulad ng, "Ito ay ganap na abnormal."
Sa sandaling bumalik ako mula sa digmaan,
Hindi ako naging fan ng sinumang may dalang baril.
hindi ko gusto.
Bata palang ako, na-recruit na ako ng isang armadong grupo, isang iligal na milisya.
Sa tingin ko ako ay malamang sa paligid… 12 o 13 taong gulang.
Isa, dalawa, tatlo, apat.
Ang mga epekto ay kakila-kilabot. Napakaraming pinsala. Napakaraming malungkot na alaala.
Armas, digmaan, droga.
Mga alaalang humahantong sa iyo sa pagtatanong ang mismong pag-iral
ng pamilya.
Matagal akong nandoon.
nawala ako sa sarili ko.
Mm.
Sa bandang huli, masyado akong na-depress.
Sa wakas, noong ako ay 17 taong gulang, Bumalik ako sa aking komunidad.
Matapos masayang ang napakaraming buhay ko sa digmaan,
ngiti mula sa aking ina at yakap mula sa aking mga kapatid,
ibig sabihin nila ang lahat.
Bumalik ako sa aking pamilya,
komunidad ko…
…at nagsimula ang aking pagbabago.
Ibig kong sabihin, ang diskarte ng militar ay ang paglalakad sa mga hilera.
Ngunit ang aming diskarte sa paghahanap ay ibang-iba.
Pinili naming mag-isip na parang mga bata, at ang mga bata ay hindi tumitigil.
Sa madaling salita, lumipat kami sa gubat
parang mga bata pa tayo,
hindi kailanman sa isang tiyak na direksyon.
Sa halip, pinayagan kaming lahat ang childish intuition natin
para gabayan tayo.
At sa huli nagsimula kaming maghanap ng mga track... mula sa mga bata.
Ang paghahanap para ang mga bata ay nagpapatuloy.
Nakita rito ang takip ng bote ng sanggol.
Dito, makikita mong nakakita sila ng ginamit na lampin.
Wow! I mean, may nakita kaming footprint.
Natagpuan namin ang isa sa mga kamiseta ng mga bata.
Isang pares ng sapatos at lampin natagpuan sa gitna ng gubat.
Sa malapit, natagpuan din nila isang berdeng tuwalya.
na kung saan huling natulog ang mga bata.
Pinalitan nila ang diaper ni Cristin.
- Tingnan mo ito. - I wonder kung meron pa.
Dapat nandito sila apat o limang araw.
Ilang sandali pa sila dito.
Tingnan mo, dito nila sinubukang kumain.
Tignan mo, itong isang ito ay parang kinagat.
Tingnan mo. Sinubukan nilang nguyain ito. Sinubukan nilang kainin ito para sa hapunan.
♪ Maligayang kaarawan sa iyo ♪
♪ Maligayang kaarawan, mahal na Cristin ♪
♪ Maligayang kaarawan sa iyo ♪
Hinihiling ko sa iyo, aking Panginoon…
…na sa araw na ito…
…nakikita nating lahat...
...isang himala sa Earth...
…sa kaarawan…
…ng kapatid naming si Cristin.
- Amen. - Amen.
Sa pangalan ng Ama, ng Anak, at ang Espiritu Santo, amen.
Tara na guys.
Lesly!
Lesly! Lesly!
Lesly!
Naramdaman ko ang sakit nila, ang sakit na pinagdadaanan ng pamilya.
Nawalan din ako ng pamilya. Nawala ang aking ama at ang aking nag-iisang kapatid na lalaki.
Mm.
Tatay ko, lagi ko siyang binibisita.
At least hanggang…
isang araw, bigla nalang siyang nawala.
Wala na siya.
Kaya marami sa atin ang nagdusa nang husto dahil sa digmaan.
Naglalaho ang mga tao,
ito ay isang krimen laban sa sangkatauhan.
Hindi ako lubos na sigurado kung aling armadong grupo ang nag-recruit sa kanya.
Kapatid ko, hindi namin alam bakit nila siya kinuha. Wala kaming ideya.
Kaya umalis ako sa aking trabaho, at hinanap ko sila.
Hustisya! At mga reparasyon! Itigil ang pagkawala!
23 taon na ang nakalipas.
Pero hindi ako tumigil sa paghahanap sa kanila.
Pakiramdam ko ay nahuli ako sa isang walang katapusang espirituwal na labanan.
Natatakot ako, takot talaga. Akala ko papatayin ako ng duende .
Kaya niya akong patayin.
Araw-araw ay nagiging mahirap.
Dapat nandito ang mga bata!
Tatlong araw na, wala pa rin.
Lahat kami ay nagkaroon ng matinding sakit. Lahat tayo.
Okay, dito.
Nagkaroon kami ng ubo na ito. Sobrang sakit ng dibdib namin.
Nagkaroon kami ng panginginig, lagnat. Grabe.
Marami sa iba pa nagsimulang umalis.
Mayroong limang mamamahayag, isang opisyal,
at anim na katutubo sino ang... lahat ay lubhang may sakit.
At dalawa pa mula sa GROEA.
Kasabay nito, nagkasakit si Elder Rubio.
Napakasakit niya.
Siya ay umuubo... dugo.
Naisip ko, "Ang lalaking ito mamamatay dito sa kagubatan."
Ito ay hindi isang sakit. Hindi ito ubo. Hindi ito COVID.
Sinasakal ako ng duende .
Dahil gusto niya ako ang magbayad.
Hindi namin ginusto para humingi ng tulong sa militar.
Ngunit alam namin na kailangan namin
para… makipagtulungan sa kanila.
Gagawin ko ang lahat para makatulong. Okay lang, tutulungan ka namin.
Dumating kami, at lahat sila ay may sakit.
Uminom ng marami. Stay there, babalik ako.
Kaya, nagsisilbi ako bilang opisyal na medic, at ako na ang bahala sa buong survey team.
Kinailangan naming gawin silang mga concoctions sa lahat ng uri ng bagay.
Ilang araw silang nagkasakit.
Gagana ito, Don Rubio.
At mas lumala kahapon, tama, sinabi nila sa akin?
Kung hindi siya bumuti sa loob ng dalawang araw, magpainit sa kanya.
Ibig sabihin, mahirap para sa akin para masanay sa ideya
ng pagtatrabaho kasama sa militar.
Ngunit hindi iyon mahalaga. Ito ang tamang gawin.
Naglalakad ka ng basa.
Ilang araw kang basa, kaya maaaring pulmonya.
Iiwan nila ang kanilang mga baril sa kanilang kampo, at pumunta sa aming kampo
suot lang ang kanilang camouflage, at kakausapin nila kami.
Sa susunod na paglabas ko ulit,
Sisiguraduhin ko na may dala akong mint.
Sa tingin ko magandang ideya iyon.
Maaaring hindi nito iligtas ang iyong buhay,
ngunit hindi bababa sa ito ay gumawa ang bango ng hininga mo.
Natutuwa lang ako na matulungan ka namin.
Sana lahat nagsisimula nang bumuti ang pakiramdam sa lalong madaling panahon.
Oo, kailangan mo lang magdagdag ng tubig dito. yun lang.
Ang chicken teriyaki malamang paborito ko.
Mas masarap ito kaysa sa luto ng kapatid ko.
Napakaganda nito. kailangan kong magtanong ang chef para sa recipe. babalik ako.
Halika, halika. huwag kang pumunta.
Ang mahiwagang tanong ang dapat nating tandaan ay,
"Kung nandito tayo, at malusog, sa lahat ng kailangan natin,
kamusta ang mga bata?"
May sakit ba silang lahat?
Magkasama ba silang apat,
o may namatay na ba sa kanila?
inaakala ko. Magagawa natin yan bukas.
Pero kung hindi, i mean, itutuloy na lang natin upang tumingin at mag-isip tungkol sa iba pang mga diskarte.
- Magandang umaga. - Kumusta ka na?
- Mabuti. At ikaw? - Ginoong Shaman.
Aling direksyon sa tingin mo dapat nating ipagpatuloy ang paghahanap?
Tatanungin natin sila,
at sasabihin nila sa amin kung saan pupunta.
Pagkatapos naming pag-usapan ang aming diskarte,
naglakad ang mga utos sa direksyon na sila ay inutusan.
Hindi sila gumamit ng parehong mga diskarte at teknolohiya bilang militar.
Umasa sila sa kanilang katutubong kaalaman.
Itong mapa inihanda ng pwersang militar
ipinapakita na, pagkatapos ng aksidente, naglakad ang mga bata patungo sa kanluran,
naglalakbay nang humigit-kumulang 500 metro.
Pagkatapos, gaya ng nakikita mo sa chart, nagsimula silang lumipat patungo sa hilagang-silangan
halos dalawang kilometro.
Ang lugar ng paghahanap nabawasan na ngayon
hanggang 20 kilometro kuwadrado ng gubat.
Ang lugar ng paghahanap nagsisimula nang lumiit,
ngunit ang mga pagkakataon sa paghahanap ng mga bata na buhay
ay lumiliit din.
Kamusta na?
Bakit hindi namin mahanap ang mga bata?
- Ayon dito, papunta kami sa timog. - Ano ang sinasabi nito?
Kahit patay na sila, bakit hindi natin sila mahanap?
Marahil ay hindi nila naiintindihan iyon... ang armadong pwersa ng pamahalaan
ay ang mabubuting lalaki.
Lesly!
Sobrang inapi nila tayo sa nakaraan.
Lesly!
Kaya syempre, lahat tayo ay nagsisimulang makaramdam ng kaunting pag-aalinlangan.
Nagsisimula kaming magduda.
Naiintindihan ko ang nangyayari.
Gustong itago ni Lesley.
I mean, ayaw niyang matagpuan dahil ayaw niyang makita si Manuel.
Upang maging tapat, I hate that man so much.
Dahil sa nangyari sa kapatid ko.
Si Lesly palagi napakatahimik na babae.
Masyado siyang tahimik. Halos hindi siya nagsasalita sa klase.
Mahilig siyang magbasa. Mahilig siyang gumuhit.
Siya ay mabuti. Magaling siyang mag-drawing.
Kapag nakikita ko siyang malungkot, Magche-check in ako.
I'd ask, "Are you okay? What's wrong?"
Ibaba niya ang ulo niya.
Minsan, pumapasok siya mukhang kanina pa siya umiiyak.
Siya ang nakakita ng lahat, kung paano tinatrato ang kapatid kong si Magdalena.
Si Lesly iyon.
totoo naman, inabuso niya ang aking anak na si Magdalena.
Kumuha siya ng curved stick at hinampas siya nito.
Isang Planera stick.
At mayroon siyang mga galos dito
dahil ang kanyang buhok ay gumagana bilang isang kalasag.
Maaari niyang putulin ang kanyang ulo.
At kaya naman ang mga bata ay tumakbo mula sa mga puwersa.
Kaya pala nagtago sila.
Ibig kong sabihin, nagtago ang mga bata mula sa paghahanap dahil natakot sila.
Kaya naman hindi nila mahanap ang mga bata.
Lesly!
Ang mga tao walang ideya ang mga naghahanap sa kanila
ano ang nangyari sa kanilang ina o kung ano ang kanilang nakita.
Lesly!
Akala nila na siya ay isang mabuting ama,
na nagmamalasakit sa kanyang mga anak.
Magandang umaga sa lahat ng unit.
Una sa lahat, gusto kong magpasalamat sa iyo
para sa lahat ng hirap inilalagay mo para sa paghahanap na ito.
At marami tayong pananampalataya na ngayon ay hahanapin natin ang mga bata.
Wala akong hinihiling kundi tagumpay sa lahat ng mga espesyal na yunit ng utos
na nandito sa labas hinahanap ang mga batang kasama namin.
Salamat sa iyong suporta.
Alam ng gubat isa siyang masamang ama.
Shaman, anong ginagawa mo?
Gumagawa kami ng arepas. Sicomoro o chabeco?
- Sicobeco. - Sicobeco arepas, istilong militar.
Upang ibahagi sa mga kaibigan mula sa Araracuara.
Kumusta ang mambe, Mr. Eliécer?
- Perpekto. - Talaga?
Araw araw kami bumabalik mula sa paghahanap, ginagawa namin ito. Sinusuri namin.
Sumali sa pag-iisip tungkol sa kumusta ang mga bata.
Kung magaling sila,
o kung sila ay may sakit, o baka nanghina.
Kung nasaan sila ngayon.
Kahit na ang mga bata nagtatago sa isang lugar,
nasa labas sila.
Kaya bakit hindi natin sila mahanap?
Mga nangyari sa labas.
I mean, hindi ko alam paano pa ipaliwanag.
Sa gabi, minsan naramdaman namin ang mga tao ay naglalakad sa paligid,
nanonood sa amin.
Mararamdaman mo ito sa hangin na may nangyayari sa labas
hindi iyon normal, alam mo ba?
Sinimulan namin ang aming paghahanap mamaya, hinahanap ang mga bata sa gabi.
Kakaibang mga nangyari.
Ang compass, sa GPS, nagsimulang umikot sa paligid,
parang may magnet sa bawat direksyon.
May tao sa labas. natakot ako.
Hindi namin... alam ano ang nangyayari sa ating paligid,
na kasama namin sa labas.
Sinabi sa akin ni Don Rubio na ang duende ay lumabas upang kunin ang kapitan.
Ako ay isang nagsasanay na Katoliko.
Ako ay isang matatag na naniniwala na ang Diyos ay umiiral.
Ngunit may mga supernatural na bagay sa buhay.
Alam na alam ko iyon. Napakalinaw.
Naisip namin na baka ito ang paraan ni Mother Earth
sa pagsisikap na ipadala sa amin isang mensahe o isang bagay.
Habang nabubuhay sa lupa, kami ay nanghuli at napatay,
pinutol at sinira ang kanyang mga kagubatan.
Hindi lang dito, hindi lang tayo,
ngunit napakaraming tao ang nakagawa nito sa iba't ibang lugar sa buong mundo.
Ang gubat
ay galit.
"At nagpapasalamat, Nagbasa-basa siya ng tinapay,
pagkatapos ay ibinigay ito sa Kanyang mga alagad,
at sinabi niya sa kanila,
'Kunin ninyong lahat ito, at kumain mula rito,
sapagkat ito ang aking katawan.'"
Akala ko hindi tayo hahanapin silang buhay.
"'Ito ang aking katawan, na ibibigay para sa iyo.'"
Gusto ko ng mga simbolo o palatandaan.
Walang anuman.
At kaya napagpasyahan ko na ito ay kinakailangan para maibsan ang ating mga tropa.
Sa loob ng ilang araw, Walang ebidensya
na ang mga bata ay buhay.
Pagkatapos ng lahat ng oras na ito, mahirap isipin
na mabubuhay ang isang sanggol mga hindi magandang kalagayan.
Gusto ng bansa na matagpuan silang buhay, ngunit naghahanda rin ito para sa pinakamasama.
Hindi na ito ang parehong grupo.
Ang grupo ay naging mas maliit.
May mga sandali talaga nung naisip ko,
oo…
"Yung mga kawawang bata..."
"...dapat patay na."
Mm.
Wala na kami kahit saan pa tumingin.
Ibig kong sabihin, kami ay ganap na nabigo. Nabigo kami sa misyon.
sabi ko sa kanila, "Mga kapatid, manampalataya kayo."
May isa pang bagay na maaari pa nating subukan.
Si Yagé ay diyos.
Si Yagé ang huli naming pagpipilian. Walang ibang solusyon.
Si Yagé ay mas kilala bilang ayahuasca.
Ito ay tulad ng isang nuclear weapon para sa amin.
Si Yagé ang magsasabi sa amin kung nasaan ang mga bata.
Mayroon akong numero ni Heneral Sánchez.
Kaya nagpasya akong tawagan ito, para humingi ng pabor sa kanya.
Ang komunidad ay nagsimulang maghanda ng yagé, at nanalangin sila para sa amin.
At dumating ang yagé sakay ng helicopter.
Subukan muna namin ito sa ama, kasama ang ama ng bata.
Ito ay isang nasayang na bala.
Tinanggihan ng gubat si Manuel.
Hindi namin alam kung bakit.
Sinabi ko sa kanya, "Seryoso, kailangan mo para makaalis dito."
Gayunpaman, may natitira pang putok,
kaya, sinabi ko kay Elder Rubio, "Rubio, ngayong gabi ang gabi mo."
"Dapat ikaw. Kung mabigo ka, aalis tayo bukas."
"Agad-agad. Ayan na."
turn ko na.
Ito ang huling pagtatangka.
Dadalhin niya ako... o kukunin ko siya.
Ama na lumikha, si Yagé,
sabihin mo sa akin ng diretso, nasaan ang mga bata?
Ininom ko ito.
At naging tigre ako.
Iniwan ko ang mundo ng kadiliman.
Ngayon ako ay nasa mundo ng liwanag.
Ang una ang pumunta sa akin ay si Henry.
Tanong niya, "Paano nangyari, kuya?"
Sabi ko, "Sige kuya."
"Hahanapin natin ang mga bata ngayong 3:00 p.m."
"Hahanapin natin ang mga bata ngayon," sabi niya.
Nakaayos na ako
para dumating ang helicopter at sunduin kami.
Mahahanap man natin sila o hindi, aalis na kami.
Well, guys, ito na ang huling araw natin dito.
Dapat lagi mong tatandaan.
Gamitin ang tabako.
Sa araw na iyon, may kakaibang naramdaman.
Ang gubat ay payapa.
Sinabi ni Elder Rubio na kailangan ko upang magtungo sa hilagang-kanluran.
"Nasa gilid ang mga bata."
Nanatili ako pabalik sa kampo.
Aalis na kaming lahat.
Palagi kaming naglalakad hiwalay sa isa't isa,
maingat na naghahanap.
At pagkatapos ay mga rescuer nagsimulang bumalik sa kampo.
Pagdating nila, tinanong ko sila kung paano nangyari. "Wala. Wala sa talampas."
Yung apat na lalaki na sumapi mula sa Putumayo
hindi na bumalik.
Bago mag alas dos sa hapon, umupo kami.
Naghihintay kami.
Noon sinabi ni Eliécer, "Alam mo,
Umalis ako na may kalungkutan sa aking kaluluwa."
Sinabi ko sa kanya, "Bilang isang Putumayo na tao, Umalis ako na may kalungkutan."
Naglalakad na kami paakyat ng burol dahil lahat kami ay papalabas na.
Habang patuloy kaming naglalakad,
lalong lumalim ang gubat.
At ganoon lang,
biglaan...
Agad kaming napatigil lahat sa aming kinatatayuan.
"Saan? Ano yun?"
Natahimik sila.
At pagkatapos ay itinaas ko ang aking ulo,
para makita ko kung nasaan ang mga kasama ko.
At pagkatapos ay nakita ko ang mga bata.
Mukhang natakot sila.
Parang gusto na nilang tumakas sa amin.
Kaya itinaas ko ang aking mga braso nang ganito, at sinabi ko,
"Pamilya."
Biyayaan tayo ng Diyos ng isang himala. Sa wakas ay natagpuan na namin ang mga bata.
- Narito ang apat na bata. - Ang apat na bata ay buhay.
Salamat sa Diyos.
- Narito ang 11-buwang gulang na sanggol na babae. - Sila ay buhay.
Narito ang 11-buwang gulang na batang babae.
Sa sandaling iyon, Para akong loro,
kumanta ng hindi ko maintindihan,
habang hawak hawak ko yung babae.
Ang pananampalataya namin sa kanya.
Hindi tayo binigo ng Diyos kapag humingi tayo ng isang bagay nang may katapatan.
At ang unang bagay sabi ng bata,
"Namatay ang nanay ko sa eroplano."
Kung nakita namin ang mga bata makalipas ang isa o dalawang araw,
mamatay na sana ang bata.
Napakahina niya.
"Okay, guys."
"May apat na anak at apat kami."
"Bawat isa sa atin ay may dalang bata, okay?"
"Tara na."
Nag-uusap kami sa daan.
Nagrereminisce.
Gusto ko lang siyang magsalita ng kaunti o mag ingay lang.
sasabihin ko…
"Pagkatapos ng lahat ng oras na ito at lahat ng hinahanap,
ngayon nandito siya sa tabi ko."
"Ama namin na nasa langit, sambahin ang iyong pangalan."
"Dumating nawa ang iyong kaharian, mangyari ang iyong kalooban..."
Pagkatapos ng aksidente, Hindi ko alam kung gaano ako katagal na walang malay.
Pagkagising ko, maraming dugo.
at nagkaroon ako ng malaking hiwa sa kaliwang bahagi,
na napakasakit.
Naririnig ko ang mga kapatid ko umiiyak at umiiyak.
Ang aking ina ay… nag-iingay,
tapos huminto siya.
Siguro kung nagising ako ng mas maaga, nailigtas ko sana siya.
Hinila ko palabas si ate mula sa ilalim ng aking ina.
Alam kong hindi kami makakatuluyan at kinailangan naming iwanan ang eroplano
para makapaghanap pa kami ng pagkain at humanap ng maiinom.
Sobrang sakit ng paa ko,
at halos hindi ko magawa tumayo at maglakad.
Nakuha ko ang lahat ng lakas na mayroon ako at kinaladkad ang sarili ko sa aking mga tuhod.
ginawa ko yun sa unang 20 araw nawala kami.
Alam ko na kailangan ko lang magpatuloy.
Ang pinakamalaking pag-aalala ko sa buong panahon ay pinananatiling buhay ang sanggol na si Cristin.
Kinailangan kong alagaan siya.
Alam kong kailangan niya ng mas maraming pagkain kaysa sa ginawa namin.
Tinuruan ako ng nanay ko tungkol sa mga prutas na maaari nating kainin sa gubat,
tulad ng milpesos.
Gumawa ako ng pamingwit mula sa kung ano ang maaari kong mahanap.
Gamit ang pamalo, nakahuli kami ng isda.
Kinain namin ang isda nang hilaw.
Nakakakilabot ang lasa.
Mga anak, pakiusap, Kung naririnig mo ito, manatili sa kinaroroonan mo.
Mangyaring manatili.
Kung maririnig mo ang anunsyo na ito, manatili kung nasaan ka.
Sinubukan naming sumunod ang boses na
narinig namin, ngunit ito ay maglalaho.
Mangyaring manatili.
Kung maririnig mo ang anunsyo na ito, manatili kung nasaan ka.
Susubukan kong makuha ang aking mga kapatid na babae at ang aking kapatid na lalaki upang matulog bawat gabi.
Hindi talaga ako nakatulog.
Isang gabi sa gubat, muntik na kaming maupo sa ahas.
Nagawa kong patayin ito gamit ang isang stick.
Nanghina si Tien
na hindi na siya makatayo sa kanyang sarili na ngayon.
Isang araw nanaginip ako hindi nila tayo mahahanap.
Bumibilis ang tibok ng puso ko, at hirap na hirap akong huminga.
Tumayo na ako at nagpasyang umalis ang aking mga kapatid na babae at ang aking kapatid na lalaki sa kanilang sarili.
Lumayo ako para makapag-isa.
Ngunit pagkatapos ng 20 minuto, Napagtanto kong kailangan kong bumalik.
Alam kong kailangan kong protektahan kapatid ko at mga kapatid ko.
Cristin at Tien pareho silang malapit nang mamatay.
Nang makita ko ang lalaki ay natumba ako.
Pamilya.
"Ama namin na nasa langit, pakabanalin ang iyong pangalan."
"Dumating nawa ang iyong kaharian, mangyari ang iyong kalooban,
sa lupa gaya ng sa langit..."
Hindi ko na kinailangan pang itago buhay ang mga kapatid ko.
Ligtas silang dalawa ngayon.
- Dito. - Ang iyong plato.
- May kakain ka ba? - Oo, uminom ka ng tubig. Ang init.
Ngayon ay ipinasa namin lahat ng apat na bata
sa mga opisyal, sa hukbong militar ng Colombian.
Nakita namin sila sa di kalayuan ng 4.5 kilometro mula sa aming huling kampo.
Ligtas na sila ngayon nasa kustodiya ng sandatahang lakas,
at sila ay tumatanggap ng medikal na atensyon.
Kailangan nating makasigurado may kinakain sila
bago natin sila isakay sa helicopter.
Matutuwa ang ama para makita sila.
Nasa radyo ako kasama ang kumander.
At sinabi niya, "Hold on, hold on. Isang seg. Tahan na,"
Naaalala ko ito nang husto. "Hold on," sabi niya.
Sabi niya, "Mukhang natagpuan nila ang mga bata."
Sabi ko, "Ano yun?"
At agad ko silang niyakap.
At saka kami umiyak.
Oof.
Lahat tayo.
naalala ko yun. Niyakap na lang namin ang isa't isa.
Lahat, lahat tayo.
Pinanood ko ang mga video ng reaksyon ng hukbo
nang ipaalam sa kanila.
Kailangan na nating tanggalin yung basura diyan.
May magandang balita akong ibabahagi. Nahanap na lang namin ang mga bata.
Natagpuan namin ang mga bata! Nahanap na lang namin sila.
Oo, lahat ng apat na bata ay buhay.
Natagpuan nila ang mga bata? Sabi ko, "Ano?"
Sabi ko, “Oh, pagpalain ang Panginoon, natagpuan nila ang mga bata."
“Pagpalain ang Panginoon! Buhay ang mga bata. Buhay silang lahat."
"At kami na ang bahala sa kanila na para bang kami ang kanilang ina."
Ang mga bata ay natagpuang buhay!
Pagkatapos ng 40 araw ng matinding paghahanap,
at hindi sumusuko o nawawalan ng pag-asa ng paghahanap sa apat na bata,
nahanap na sila sa wakas.
Hindi kapani-paniwalang kuwento ng kaligtasan.
Ang bansa, eh, nagsama-sama
sa pag-asa na sila ay matagpuang buhay.
Gayunpaman, pagkatapos mahanap ang apat na bata,
Wilson, ang aso sa paghahanap ng militar, hindi pa nahahanap.
Sa kasamaang palad ang aso ay hindi kasama nila.
Ako ang tumawag.
Ako ang unang tao para tawagan si Heneral Sánchez
at sabihin sa kanya ang balita.
Ito ay hindi kapani-paniwala. Ito ay isang himala.
Himala, himala, himala.
- Dumudugo? - Hindi.
- Tugon ng mag-aaral? - Ayos.
Okay. Magandang vital signs?
Oo, perpekto ang mga palatandaan. Siya ay ginagamot.
At doon, ito ay nagbabasa ng 225.
- Ang pangalan ko ay Claudia. - Maaari mo bang hawakan ito mangyaring?
- Ito ay kamangha-manghang nakaligtas sila. - Ang cute mo, alam mo yun?
Eto, hayaan mo akong tulungan ka niyan.
Aalisin ko na ito.
Ito ay saturating sa 100%.
Ang tibok ng puso ay mataas ngunit matatag.
At sinabi ko, "It was worth it."
Ang aming mga utos, lahat ng aming matapang na utos,
kasama ng ating mga katutubo,
ginawang posible ang imposible.
Dito sa Colombia, 88% ng populasyon ay mga mestizo.
Ibig sabihin, karamihan sa atin may dugong katutubo.
Kung tayong lahat ay mag-aambag,
anuman ang ating lahi, paniniwala, o katayuan sa lipunan,
makakamit natin ang anumang nais nating gawin.
Well, ngayon ay isang mahiwagang araw
na mapupunta sa mga aklat ng kasaysayan.
Kaya't parangalan natin ang kanilang mga nagawa.
Ang mga bata mula sa gubat ngayon ay mga anak ng Colombia.
Ang hiling ko Operation Hope ba iyon
ay nagturo sa ating lahat,
buong Colombia...
na may kakayahan tayong magtulungan.
Ipinapangako ko sa iyo ito.
Kung bukas sasabihin nila sa akin, "Iwan mo na yang camouflage na yan,
at bukas magkakaroon ng kapayapaan sa Colombia," gagawin ko ito.
Dahil gusto kong iwanan ang kapayapaan para sa aking mga anak na babae.
Na naging masaya kaming lahat...
Para sa ating mga katutubo,
ang misyong ito ay nagpaalala sa buong mundo na tayo ay umiiral.
Na kami ay narito, at maaari kaming mag-ambag.
Noong inaako ko ang responsibilidad sa pamumuno sa grupo, sa aming pangkat,
ang totoo, malaki ang pinagbago niyan sa akin.
Pakiramdam ko, kahit sa edad ko, Alam kong kaya kong gumawa ng pagbabago.
Napuno ako ng saya
para makita kung gaano kasaya ang pamilya para maibalik sila.
hanggang ngayon, Hindi ko maabot ang isang bagay na ganoon.
Nakakaramdam ng ganap na kaligayahan.
Ngunit salamat sa misyong ito, Parte ako ng bagong pamilya.
Mayroon akong mas malaking pamilya ngayon, at iyon ang pumupuno sa akin ng kagalakan.
Ang proseso ng paghahanap ng mga bata
nagparamdam sa akin Natagpuan ko rin ang aking sarili sa proseso.
Sa isang paraan, nailigtas ako kasama ang mga bata,
nang may pagmamahal at paggalang
ng aking buong katutubong kultura,
ang malalim at pangmatagalang pagkakakilanlan
ng isang libong taong gulang Pamayanang katutubo.
At ipinagmamalaki ko ang lahat ng mga bata
at ang ating buong kultura.